Genç balıkçı kadının tasviri, sadeliği ve duygusal derinliği ile dikkat çekiyor. Hafifçe öne eğilmiş bir şekilde dururken, belki de günün avını ya da kişisel bir düşünceyi düşünerek, ellerini bir arada tutuyor. Yumuşak renk paleti, ana olarak toprak tonları, hafif beyazlar ve derin siyahlar içeren, izleyiciyi çeken uyumlu bir denge yaratıyor. Van Gogh’un hafif fırça darbeleri, daha belirgin hatları ile birleşerek, onun formuna bir yumuşaklık katıyor; bu, kıyafetinin ağırlığına rağmen, işçi sınıfı hayatının direncini kapsıyor.

Kompozisyon, dikkatimizi onun figürüne yönlendirirken, arka plan soyut gölgelere kayboluyor. Bu kontrast, balıkçı kadının ciddiyetini vurguluyor. Işık ve gölge arasındaki nazik oyun, ince bir dramayı beraberinde getiriyor ve eserin duygusal yankısını artırıyor. Van Gogh'un kırsal yaşamın zorluklarını ve onurunu anlamaya çalıştığı bir dönemde yaratılan bu eser, basit ama çalışkan bir kadının karmaşık iç dünyasının samimi bir anı olarak, derin bir empati ve hayranlık hissi uyandırıyor.