Bu otoportre, sanatçının zengin ve dokulu bir tasvirini sunmakta, boya katmanları izleyicinin bakışını görünür şekilde davet etmektedir. Cesur fırça darbeleri tuvali sarmakta, neredeyse canlı bir etki yaratmakta ve sanatçının ruhundaki huzursuzluğun yankısını hissettirmektedir. Sanatçının başı geniş kenarlı bir şapka ile süslenmiştir ve beyazlar ve grilerin katmanları, yüzeyin altında dönen düşünceleri bir araya getiriyormuş gibidir. Omuzu, yeşil, kahverengi ve mavi tonlarının iç içe geçtiği karmaşık bir ceketle örtülüdür; bu, yaratıcılık ve mücadele hikayelerini fısıldayan bir giysi gibidir.

Arka plan, dinamik mavi tonlarla patlayarak figürü sarmakta ve Provanse göklerini anımsatmaktadır, sanki sanatçı eliyle uzanarak izleyiciyi varoluşunun özünü hissetmeye davet etmektedir. Otoportre, bir iç gözlem anını somutlaştırmakta; sanatçı yalnızca bir figür sunmamakta, içsel karmaşasını, tutkusunu ve direncini paylaşmaktadır. Tarihsel olarak bu parça, Van Gogh'un kişisel bir dönüşüm zamanındaki yolculuğunu yakalarken, onun mirasını tanımlayacak canlı renklere ve ifade biçimlerine doğru kayışını simgeler. Duygu ve deneyimlerin kaosu içinde kimlik araştırmasını yansıtmakta ve onu post-empresyonizmin önemli bir temeli haline getirmektedir.