Bu eser, sadelik ile anlatısal derinlik arasında zarif bir denge kurarak, iki çocuğun sade beyaz bir duvarın yanında tarım işleriyle meşgul olduğu sevecen bir kırsal sahneyi yakalıyor; çatının üzerinde yalnız bir kedi yer alıyor. Fırça darbeleri akıcı ve ifadesel; mavi, kahverengimsi ve yeşilin yumuşak tonları figürlere, çimlere ve kompozisyonun dikey yapısını oluşturan ağaca hayat veriyor. Çapa tutan çocuk ve genç filizlerin yanına çömelmiş kız, insan çabası ile doğanın ritmi arasında sakin bir uyum hissettiriyor.

Sanatçının boş alanlarla detayları dengeleme ustalığı, meditatif bir dinginlik sunuyor; duvarın hafifliği, dokulu yapraklar ve yere sağlam basan figürlerle güzel bir tezat oluştururken, çatıda huzurlu kedi günlük kırsal yaşamın inceliklerini ima ediyor. Sol taraftaki kaligrafi ise mevsimlik ekim ve bakımı değil sadece göstermekle kalmayıp aynı zamanda çocukların dünyayı öğrenirken yaşadığı masumiyeti de vurguluyor. Bu eser, Güney Song döneminin kültürel simgeleri ve tarihsel saygısıyla dolu, şiir ve resmin bir araya geldiği pastoral yaşamın güzelliğini kutlayan lirik bir övgüdür.