Sahne, doğanın renklerinin bir senfonisi, yemyeşil bir kucaklamayla açılıyor. Gökyüzüne uzanan, düğümlü dalları olan yükselen ağaçlar kompozisyona hakim. Sanatçının kalın ve dokulu fırça darbeleri, yaprakların zenginliğini yakalar; yeşillerden oluşan bir goblen, yaprakların arasından süzülen güneş ışığı patlamalarıyla noktalanır. Ön planda, desenli giysiler giymiş figürler dinleniyor ve çalışıyor. Canlı renklerle işlenen şekilleri, manzaranın ayrılmaz bir parçası haline gelir ve doğal çevreyle uyum sağlar. Toprağın sıcak tonlarından bitkilerin soğuk mavilerine ve yeşillerine kadar zıt renklerin kullanımı, bir derinlik ve görsel uyum hissi yaratır. Sanki sanatçı sadece bir sahneyi değil, bir duygu, bir huzur ve doğaya dalma hissini yakalamayı amaçlamış.