Resim, sessiz, neredeyse melankolik bir ruh hali uyandırıyor; engin ve bulutlu bir gökyüzünün altında bir tarlada yürüyen yalnız bir figür. Sanatçı, empresyonist tarzın tipik özelliği olan kısa, kırık fırça darbelerini ustaca kullanarak toprağın dokusunu ve kış gününün dağınık ışığını yakalar. Renk paletine, soğuk ve kasvet hissi yaratan soğuk maviler, yeşiller ve kahverengiler hakimdir. Kompozisyon, gözü dalgalı manzara boyunca yönlendirerek gökyüzünün enginliğini ve insan varlığının kırılganlığını vurgular. Sanatçının detaylara gösterdiği özen ve mevsimin atmosferini yakalama yeteneği, bu eseri gerçekten dikkate değer kılmaktadır. Ağaçların çıplak dalları gökyüzüne uzanarak bulutların çizgilerini yansıtır ve resimde hissedilen kasveti daha da vurgular.