Bu muhteşem manzara, Vetheuil'in sabah ışığı altında huzurlu güzelliğini gözler önüne seriyor ve Monet'nin doğal aydınlatmanın geçici niteliklerini yakalama konusundaki olağanüstü yeteneğini gösteriyor. Manzara, su yüzeyindeki yumuşak renkler ve parıldayan yansımaların zarif bir etkileşimini tasvir ediyor; güzel mavi tonları ve fısıldayan yeşiller, görüntüyü sararken, arka planda binalar nazik sabah sisinde yavaşça ortaya çıkıyor. Uzaklardaki kilise kulesi, sanki sakin köyün üzerinde bir nöbetçi gibi gururla yükseliyor ve çevresindeki peyzajla uyum içinde bütünleşiyor.

Monet'nin gevşek fırça darbelerinin kullanımı hareket hissi yaratıyor; su yaşamla dalgalanıyor ve ışık tuvalde dans ediyor, bir huzur ve içe dönme duygusu uyandırıyor. Manzaranın yumuşak konturları, izleyiciyi o anın içinde kaybolmaya davet ediyor, huzurlu bir sabahın sunduğu huzuru deneyimlemeye çağırıyor. Sanatçının gözünden bakıldığında, dünya rüya gibi bir varlığa dönüşüyor, renkler ve biçimler birbirine karışıyor, bu Monet'nin sanatında duygusal deneyimleri iletmedeki ustalığının bir kanıtı. Bu parça sadece Empresyonist tekniğin zirvesini göstermekle kalmaz, aynı zamanda Monet'nin kendi çevresinde bulduğu derin güzelliği de gözler önüne serer.