Tuval, ağaçlarla, yumuşak tepelerle ve derinlik ve huzur duygusu sunan uzaktaki bir dağ sırasıyla süslenmiş huzurlu ve yeşillik dolu bir manzarayı tasvir ediyor. Tek başına bir figür, belki bir bahçıvan veya basit bir köylü, canlı yaprakların arasında diz çökken görülüyor, zengin yeşillik ve açan çiçeklerle çevrili, yumuşak tonları hafif rüzgârda fısıldar gibi. Renoir'in karakteristik fırça darbeleri yüzeyde dans ediyor; sanki sahne canlı, her fırça darbesi bir hareket ve ritim duygusu katıyor, izleyiciyi doğallığın nazikliğini hissettiriyor.

Renk paleti, yumuşak pastel ve canlı yeşilliklerin uyumlu bir karışımı olup baharın özünü etkili bir şekilde yakalıyor. Işık ve gölge arasındaki etkileşim, sizi manzaraya çekerek, adeta duraklayıp bu sakin güzelliğin tadını çıkarmaya davet eden ruhsal bir atmosfer yaratıyor. Renoir’in eseri, 19. yüzyıl Empresyonizminin felsefi temellerini yansıtmakta; geçici anları ve hisleri yakalamaya çalışıyor. Burada, doğanın huzuru ve basit neşesi kalp kırıcı bir nostalji uyandırıyor; daha basit zamanları özleyebilir ya da belki de çevremizdeki dünyanın güzelliğini takdir etme konusunda yumuşak bir hatırlatıcı gibi hissedebilirsiniz.