Sahne, dramatik bir yoğunlukla açılır; fırtınalı bir deniz kükrüyor, dalgaları bir iskele veya dalgakıranın yıpranmış ahşap kazıklarına çarpıyor. Sanatçı, okyanusun ham gücünü ustalıkla yakalar, çalkantılı su, hem gücünü hem de akışkanlığını ileten dinamik bir fırça darbesiyle işlenir. Dalgalarla savrulan küçük bir tekne, iskelenin göreceli sığınağına doğru yönlendiriliyor; figürler dengelerini korumak için mücadele ediyor, yüzleri kararlılık ve bir tutam korkuyla kazınmış.

Renk paleti, ahşap yapıların ve figürlerin kıyafetlerinin daha sıcak tonlarıyla noktalı, deniz ve gökyüzünün soğuk tonlarına hakimdir. Kompozisyon, gözü çalkantılı ön plandan, daha fazla kargaşa vaat eden fırtına bulutlarının toplandığı uzak ufka çeker. Bir bayrak, doğanın öfkesinin enginliğine karşı insan varlığının bir dokunuşunu ekleyerek bir yapının tepesinde dalgalanıyor. Sahne, mücadele, direnme ve insanlık ile deniz arasındaki kalıcı ilişki hissini uyandırıyor.