Canlı sahne, güneşin nazik öpüşü altında dans eden geniş bir yeşil çimenlik ile açılır; bu, Van Gogh'un ifadeci fırça işçiliğinin gerçek bir simgesidir. Derin zümrüt yeşil ile yumuşak lime arasında değişen cesur, geniş vuruşlarla yeşilin hayat dolu dokusu ve canlılığı izleyicinin duyularını yeniden canlandırır; neredeyse çimenlerin yapraklarının arasından geçen hafif bir rüzgarın fısıldadığını duyabiliyorsunuz. Arada bir yer alan çiçekler—soluk pembeler ve parlak kırmızılar—renk patlamaları ekleyerek neşe ve canlılık hissi davet ediyor.

Gerçekten etkileyici olan, güzellikle çerçevelenmiş çalılar ve ağaçlar ile süslenmiş bu samimi kompozisyondur. Yaprağın yumuşak kenarları, canlı çimenlik ile zıtlık oluşturuyor ve kaos ve sükunet arasında uyumlu bir denge yaratıyor. Her bir unsur, Van Gogh'un renk ve duygusal yankı konusundaki ustalığını anlatıyor; sadece bir sahneyi tasvir etmekle kalmayıp, aynı zamanda bir deneyim iletmekte. Bu parça, Arles'deki zamanında boyanmış olup, yalnızca dış güzelliği değil, aynı zamanda içsel çatışmasını ve huzur arzusunu da yansıtıyor; bu da kalp ve aklı memnun eden görme ziyafeti haline getiriyor.