Bu etkileyici tasvirde, Rouen Katedrali, narin tonların sisinde ortaya çıkıyor ve sabah ışığını sıradan bir tasvirin ötesinde yakalıyor. Monet'nin fırça darbeleri yumuşak ve izlenimci, izleyiciye katedralin ihtişamını hissetme olanağı tanıyor. Cephe, soluk mavi ve hafif pastel tonlarında, neredeyse sahip olduğu hâkimiyeti kadar eterik; rüyamsı bir manzarada gerçeklik, hayal ile iç içe geçmiş. Daha derinlere baktıkça, hatlar daha belirgin hale geliyor ancak ışık sisine karışıyor, zamanın ve atmosferin geçici doğasını yansıtıyor.

Bu an, Monet'nin çalışmalarının tipik doğasıyla dolup taşıyor ve huzur ve iç gözlem hissi uyandırıyor. Renk paleti ağırlıklı olarak soğuk; sarı sıcak renk patlamaları ortaya çıkıyor, keskin kemerlerin üzerinde sabah uyanışını çağrıştırıyor. Bu eser sadece bir tasvir değil; bizleri gündelik yaşamın yüceleştirici güzelliğine daldıran bir davet—19. yüzyılın sonlarındaki sanat akımlarının yankılarıyla, ışık ve rengin geçici niteliklerini yakalama çabasıyla dolu. Bu tür eserler, sanatın moderniteye yönelik bir geçişi simgeliyor; burada duygular katı biçimler yerine öne çıkıyor.