Bu büyüleyici eser, Wissahickon Vadisi'nde bir sonbahar öğle vaktinin özünü yakalıyor, sıcak renklerin bir kucaklamasıyla sarılmış. Parlak turuncular, sarılar ve yumuşak yeşiller kusursuz bir şekilde harmanlanarak doğanın dokusunu sergiliyor ve yaprakların değişimiyle birlikte sonbaharın gelişini müjdeliyor. Manzaranın içinde, yumuşak bir nehir, gökyüzünün nazik tonlarını yansıtarak yemyeşil bir peyzajın içinden geçiyor. Kayaların manzarayı çerçevelemesi, genel kompozisyonun havaî kalitesini temellendiren sağlam bir zemin sağlıyor. Nazik fırça darbeleri hareket hissini uyandırıyor ve yaprakların arasındaki rüzgârın fısıldadığını ince bir şekilde ima ediyor.

Kompozisyon, ön plan ve arka planı mükemmel bir şekilde dengelemekte; ön planda birkaç inek sakince otluyor ve sakin manzaraya uyum sağlayarak izleyicileri yumuşak varlıklarına dikkat etmeye davet ediyor. Yukarıda, gökyüzü alacakarana dönerken, bulutlar nazikçe birikiyor ve sıcak bir günün sonunu ima ediyor. Bu resim yalnızca bir manzara tasvir etmekle kalmıyor; huzur ve nostalji duygularını uyandırarak izleyiciyi bu sakin anın içine çekiyor. Bu, doğa ve insanlığın yakın bir iletişim içinde olduğu bir zamanı yansıtıyor—Moran'ın kilit bir figür olduğu Amerikan Romantizmi sanat hareketinde yankılanan bir his.