Seyircinin önünde nazik bir sahne beliriyor, zaman içinde yakalanmış sessiz bir an. Eser, yeşilin tonları ile dolu, küçük ve narin sarı çiçeklere benzeyenlerle dolu, yeşil bir manzara sunar; sanki yamaç nefes alıyormuş gibi bir doku ve derinlik hissi yaratırlar. Daha koyu gölgeler, ışık ve formun etkileşimine işaret ederek bakışları araziye çeker.

Yamaçın eteğinde, küçük bir su kütlesi yukarıdaki sahneyi yansıtırken, yüzey hafifçe dalgalanır. İki figür odak noktası olur, uzun bir olta ile balık tutan bir adam. Onun yanında, küçük bir figür, muhtemelen bir çocuk oturuyor, bu da dinginlik hissine katkıda bulunuyor. Renklerin ince geçişleri ve fırça darbelerinin yumuşak karışımı bir dinginlik hissi yaratır. Daha basit zamanların, kuşaklar arasındaki ifade edilmemiş bağın ve doğanın huzurlu güzelliğinin imgelerini çağrıştırarak nostalji hissi uyandırır.