Przed widzem rozwija się łagodna scena, spokojna chwila uchwycona w czasie. Dzieło sztuki przedstawia zielony krajobraz, zbocze wzgórza zalane odcieniami zieleni, poprzecinane tym, co wydaje się być maleńkimi, delikatnymi żółtymi kwiatami; tworzą one poczucie faktury i głębi, niemal jakby zbocze wzgórza oddychało. Ciemniejsze plamy cienia sugerują interakcję światła i formy, przyciągając wzrok na teren.

U podnóża wzgórza mały zbiornik wodny odbija scenę powyżej, powierzchnia lekko faluje. Dwie postacie stają się punktem centralnym, mężczyzna łowiący ryby długą wędką. Obok niego siedzi mniejsza postać, prawdopodobnie dziecko, co dodaje poczucia spokoju. Subtelne gradacje kolorów i miękkie mieszanie pociągnięć pędzla tworzą poczucie spokoju. Wywołuje uczucie nostalgii, przywołując obrazy prostszych czasów, niewypowiedzianej więzi między pokoleniami i spokojnego piękna natury.