Een zacht tafereel ontvouwt zich voor de toeschouwer, een stil moment vastgelegd in de tijd. Het kunstwerk toont een groen landschap, een heuvelhelling overspoeld door groentinten, onderbroken door wat kleine, tere gele bloemen lijken te zijn; ze creëren een gevoel van textuur en diepte, bijna alsof de heuvelhelling ademt. Donkerdere schaduwvlekken hinten op de wisselwerking van licht en vorm, waardoor de blik over het terrein wordt getrokken.

Aan de voet van de heuvelhelling weerspiegelt een kleine waterpartij de scène van bovenaf, het oppervlak rimpelt lichtjes. Twee figuren worden het middelpunt, een man die vist met een lange hengel. Naast hem zit een kleinere figuur, waarschijnlijk een kind, wat bijdraagt ​​aan het gevoel van sereniteit. De subtiele kleurgradaties en de zachte vermenging van de penseelstreken creëren een gevoel van kalmte. Het roept een gevoel van nostalgie op, en roept beelden op van eenvoudigere tijden, de onuitgesproken verbinding tussen generaties en de serene schoonheid van de natuur.