Sahne, yüksek bir kayanın yüzüne oyulmuş, antik bir yapının nefes kesici panoramasıyla açılıyor. Sütunları ve süslü detaylarıyla görkemli cephesi olan mimari harika, kompozisyona hakim. İnsan zekasının ve özverisinin bir kanıtı, çöl manzarasından görkemli bir şekilde yükselen bir yapı. Yumuşak, yaygın ışık sahneyi yıkıyor, kayanın ve binanın dokularını vurguluyor.

Sanatçının renk kullanımı, sakin, neredeyse dünyevi bir atmosfer yaratıyor. Okra, bej ve ince mavilerin kısık tonları bir araya gelerek çölün enginliğini ve ıssızlığını ima ediyor. Kompozisyon, gözü ön plandan, birkaç figürün düşmüş taş parçalarının yakınında toplandığı yerden, görkemli yapıya ve nihayet uzak dağlara doğru yönlendirerek derinlik ve ölçek hissi yaratıyor. Neredeyse tenimde güneşi hissedebiliyor ve kanyonda rüzgarın fısıltılarını duyabiliyorum.