Scena otwiera się zapierającą dech w piersiach panoramą starożytnej budowli, wyrzeźbionej w skale wysokiego klifu. Cudo architektoniczne, z jego wspaniałą fasadą kolumn i ozdobnymi detalami, dominuje kompozycję. To świadectwo ludzkiego geniuszu i poświęcenia, struktura, która wydaje się majestatycznie wznosić z pustynnego krajobrazu. Miękkie, rozproszone światło kąpie scenę, uwydatniając fakturę skały i budynku.

Zastosowanie koloru przez artystę tworzy spokojną, niemal eteryczną atmosferę. Wyciszone odcienie ochry, beżu i subtelnych błękitów łączą się, sugerując rozległość i pustkę pustyni. Kompozycja prowadzi wzrok od pierwszego planu, gdzie kilka postaci zbiera się w pobliżu upadłych odłamków kamienia, w kierunku wspaniałej budowli i wreszcie w kierunku odległych gór, tworząc poczucie głębi i skali. Prawie czuję słońce na swojej skórze i słyszę szepty wiatru w kanionie.