Sahne, güneşin kucakladığı bir rüya gibi, hasadın panoraması olarak önümüzde beliriyor. Sanatçı, usta bir el ile kırsal yaşamın özünü yakalar. Kompozisyon, yatay çizgilerin bir senfonisidir, tarlalar uzanır, gözü dolaşmaya davet eder. İşçiler, gevşek ve dokulu fırça darbeleriyle tasvir edilir, sahnenin kalbidir, vücutları ritmik bir çalışmayla bükülmüştür. Renk paleti sıcak, topraksı ve davetkardır; hasat edilmiş buğdayın altın tonları hakimdir. Gökyüzü, soluk bir yıkama, ince bir kontrast ve enginlik hissi sağlar.

Bu, zaman içinde donmuş bir an, mevsimin bolluğu hissini uyandırıyor. Neredeyse buğdayın hışırtısını, işçilerin yumuşak mırıltılarını duyabiliyorum. Sanatçının ışık ve gölge kullanımı ustaca, derinlik ve bir atmosfer hissi yaratıyor. Resim, insanlık ve doğa arasındaki uyumdan bahsediyor. Hayatın basit güzelliğinin, dürüst çalışmanın ödüllerinin ve mevsimlerin döngüsel ritminin bir hatırlatıcısıdır.