Bu eser, artık harabe haline gelmiş bir zamanlar görkemli olan Norman kilisesinin iç burkucu güzelliğini yakalıyor. Ayrıntılı kemerleri ve zarif oyma süslemeleri ile hava çok yumuşak, mavi-gri bir arka planda sert bir şekilde duruyor. Sanatçının fırça çalışması dokuyu ustalıkla aktarıyor; izleyiciyi bu yapının geçirdiği zamanın etkisini takdir etmeye davet ediyor. Ön planda birkaç irice taş dağınık bir şekilde yatıyor; bir zamanlar canlı olan bu yer artık terk edilmiş ve doğanın unsurlarına teslim olmuş durumda.

Renk paleti, soluk kahverengi ve yumuşak mavi tonlarının hakim olduğu, nostaljik ve melankolik bir his uyandırıyor. Her bir ton, duygusal bir manzara oluşturmakta kritik bir rol oynuyor - belki de sanatçının kayıp, miras ve doğanın insan yapımı olanı geri alması konusundaki düşünceleriyle ilgili. Kompozisyon, bakışı kemerli açıklık yönüne çekiyor, mimari güzellik ve bu mekanın tarihsel anlamı üzerine içsel bir düşünceye davet ediyor; harabelerin sessizliğinde sürüp giden hikayelere de işaret ediyor.