To dzieło uchwyca poruszające piękno niegdyś wielkiego kościoła normańskiego, teraz zredukowanego do ruin. Wydobyta z upływu czasu, kamienna struktura o misternych łukach i delikatnych rzeźbach wyraźnie kontrastuje z delikatnym, niebiesko-szarym niebem. Pociągnięcia pędzla artysty umiejętnie oddają fakturę, zapraszając widza do docenienia procesu rozkładu i upływu czasu, które wpłynęły na tę strukturę. Na pierwszym planie leży kilka dużych kamieni, sugerujących niegdyś tętniące życiem miejsce, dziś opuszczone i wystawione na działanie przyrody.

Paleta kolorów, zdominowana przez przytłumione brązy i delikatne błękity, wywołuje poczucie nostalgii i melancholii. Każdy odcień odgrywa kluczową rolę w ustanowieniu krajobrazu emocjonalnego—może odzwierciedlając przemyślenia artysty na temat utraty, dziedzictwa i odporności natury, która przywraca wszystko, co stworzył człowiek. Kompozycja prowadzi wzrok ku łukowatej szczelinie, zapraszając do introspektywnej refleksji nad architektonicznym pięknem i historycznym znaczeniem miejsca, a jednocześnie sugerując historie, które trwają w ciszy ruin.