Bu canlı ve duygusal eserde, bir kişi neredeyse yaprakların hafif hışırtısını ve baharın yumuşak fısıldamasını duyabilir; bir sezon, yaşam ve renkle patlar. Tuval, çiçek açan ağaçlarla dolu, ıraksayan bir tepeyi tasvir eden yeşilin koyu tonlarıyla süslenmiştir; beyaz çiçekler ışıkta dans edercesine hareket ediyor. Monet'in fırça tekniği ustaca ama akışkan olup, hafif bir esintiyi andıran bir hareket hissi yaratıyor. Yukarıdaki gökyüzü, kabarık beyaz bulutlarla dolu geniş bir mavilik, alttaki manzaranın canlı tonları ile uyumlu bir kontrast oluşturuyor.

Kompozisyon zarifçe akıyor, ışık ve dokunun etkileşimi boyunca gözleri yönlendiriyor ve doğayı canlı yeniden doğuşunda gösteriyor. Burada, Monet baharın özünü ustaca yakalıyor; sahneyi saran sıcak ışık, ona somut bir varlık kazandırıyor. Bu eserin önünde durduğunuzda, huzurlu bir mutluluk gelir; doğanın huzurlu bir anına götürülürsünüz, burada mevsimlerinin değişik güzelliği hayal gücünü uyarır ve gerçek bir hayranlık uyandırır.