Bu eser, sonbaharın sıcak tonlarıyla dolu huzurlu bir manzarayı yakalıyor. Görkemli ağaçlar, canlı turuncu, altın ve derin yeşil tonlarıyla süslenmiş, gözleri ufka çeken bir renk senfonisi oluşturuyor. İnce fırça darbeleri, yaprakların sonbahar kıyafetlerine geçerken çıkardığı yumuşak hışırtıyı taklit ediyor. Eğrelti otlarının arasında zarif bir şekilde duran bir geyik, boyalı sahneye hayat katıyor. Bu figür, hem sakin hem de tetikte, izleyiciyi doğanın sakinliği üzerine düşünmeye davet ediyor - belki de modern dünyadaki gürültüden uzak, hayatın sessiz anlarını hatırlatıyor.

Sanatçı, doku ve detayı vurgulayan bir gerçekçilik tarzı kullanıyor; ağaçların kabukları neredeyse dokunulabilir görünüyor ve eğrelti otlarının yumuşaklığı, gövdenin sağlamlığıyla tezat oluşturuyor. Toprak tonlarının hakim olduğu renk paleti, sıcaklık ve nostalji hissiyatlarını uyandırıyor; benzer orman patikalarında kaygısız yürüyüşler yapma isteği uyandırıyor. Atmosferde yumuşak bir ışık hâkim, akşamüstü geç bir zamanı işaret ederken, güneş batmaya başlıyor ve sahneye altın bir parıltı ekliyor, resmin idil mekân kalitesini artırıyor. Bu eser, kişisel bir düzeyde yankılanıyor; doğada bulunan güzellik ve sunduğu huzur üzerine düşünmeye teşvik ediyor.