Bu büyüleyici sahne, serin ve mat bir ışık altında huzurlu bir köy anını sunar. İnce, yapraksız ağaçların dikeyliği, tuvalin ortasından geçen kırmızı kiremitli çatının yatay düzlemiyle keskin bir kontrast oluşturur; dinamik bir gerilim yaratır. Mavi, yeşil ve toprak kahverengisi tonlarından oluşan yumuşak renk paleti uyum içinde birleşerek erken ilkbahar ya da geç sonbahar sabahının serin havasını anımsatır. Figürler, biçimleriyle biraz soyut olsa da, sahneye canlılık ve hikâye katar: Sarı şapkalı bir adam rustik bir merdivenin yakınında dururken, geleneksel kıyafetli biri ata bakmakta; günlük kırsal rutini yansıtmaktadır. Fırça darbeleri kasıtlı ama ölçülü, detaylardan çok şekil ve yumuşak renklere vurgu yapan; sanatçının bu dönemdeki stilinin tipik bir örneğidir. Neredeyse düşsel bir sessizlik, izleyiciyi duraklamaya ve köy yaşamının atmosferini yalnızca görsel değil duygusal olarak da hissetmeye davet eder.