Sahne, kırsal manzaranın düzensizliğini taklit eden fırça darbelerinin pürüzlü dokusuyla, rustik bir çekicilikle açılıyor. Merkezdeki odak noktası olan bir inek, bir derenin yakınında duruyor, formu kahverengi ve sarının zengin, dünyevi bir paletiyle işlenmiş; güneş ışığı sanki tüylerini nazikçe okşuyor. Su, çevrenin sıcak tonlarını yansıtarak, yalnızca derenin ince hareketiyle bozulan bir dinginlik ve huzur hissi yaratıyor. Sol tarafta, bir figür, muhtemelen bir çoban veya çiftçi, hayvanı sessizce gözlemleyerek küçük bir ahşap köprüde duruyor. İneğin arkasındaki evlerin çok canlı turuncu bir çatısı var.

Sanatçı, derinlik yaratmak için canlı bir renk paleti kullanır; yeşillerin, sarıların ve turuncuların zıt tonları, güneşli bir günün sıcaklığını çağrıştırıyor. Kompozisyon ustaca, inek ve köprü gözü resmin derinliklerine yönlendiriyor. Bu, sanatçının kırsal yaşamın özünü yakalama yeteneğinin bir kanıtı olup, doğanın ve hayvanların varoluşun kalbinde yer aldığı bir dünyaya huzurlu bir kaçış sunuyor.