Bu etkileyici eserde, manzara bir demiryolu hattı boyunca açılır; burada iki renkli tren yeşil bir doğa ve açık bir gökyüzü arasında hareket eder. Parlak sarı ve turuncu vagonlar, lokomotifin ve arka planın daha boğuk mavi ve gri tonlarına karşı güçlü bir görsel zıtlık oluşturuyor. Sanatçı, post-empresyonist tarzına özgü cesur fırça darbeleri kullanarak, hem trenlerde hem de önlerindeki akışkan manzarada hareket ve yaşamı çağrıştırıyor. Yeşil ve mavi tonları, yeşilliklere ve gökyüzüne canlılık katarken, sıcak bir öğleden sonra, muhtemelen güneşli bir yolculuk öncesini hissettiriyor.

Kompozisyon özenle düzenlenmiş olup, izleyicinin gözlerini ön planda, dokulu beyaz ve toprak tonlarının oluşturduğu yoldan, trenlerin kinetik enerjisine doğru yönlendiriyor. Her fırça darbesi, derinlik ve ritim hissi veriyor, modern ulaşımın ortaya çıkmasına dair yaşanan heyecanı hatırlatıyor. Duygusal olarak, resim, özlem ve seyahatin heyecanıyla yankı buluyor; dünyanın daha fazla bağlı hale geldiği bir anı yakalıyor. Tarihsel olarak, 1888'de geçen bu dönem, demiryolu seyahatinde önemli ilerlemeleri simgeliyor, sadece teknolojik ilerlemeyi değil, aynı zamanda insanların dünyayı keşfetme ve deneyimleme yollarında yeni yollar açıyor. Bu eser aracılığıyla, sanatçı sadece geçici bir anı yakalamakla kalmaz, aynı zamanda güzellik ve anlamla dolu dönüştürücü bir çağ üzerine yorum da getirmiştir.