Eser, bizi keskin siyah beyaz tonlarda oyulmuş bir sahne olan gizemli bir aleme götürüyor. Yüksek ağaçlar, yoğun yapraklarıyla mağara benzeri bir fon oluşturan merkezi bir açıklığı çerçeveler. Sanatçının çizgileri ustaca kullanması sahneye hayat veriyor; her vuruş, genel derinlik ve gölge hissine katkıda bulunuyor. Bir çift klasik figür, bu görkemli arka plana karşı samimi bir sohbeti ima eden, narin bir dokunuşla işlenmiş formlarıyla bir dizi basamak üzerinde duruyor. Kompozisyon, gözü ön plandan, süslü heykellerin yer aldığı yerden sahnenin kalbine yönlendiriyor. Genel etki, eski ağaçların sessiz gözetimi altında ortaya çıkan, izleyiciyi içinde açığa çıkan anlatıları düşünmeye davet eden, sessiz bir saygı duruşudur.