Bu etkileyici eserde, iki aşınmış deri terlik ahşap bir zemin üzerinde rahatça yatmakta ve izleyicileri basit ve günlük bir yaşam dünyasına davet etmektedir. Derinin dokusu cesur ve döngüsel fırça darbeleriyle ustaca yakalanmış, hareket ve derinlik hissi yaratmaktadır. Işık, terliklere yansıyarak, onların kullanımı ve tarihi hakkında konuşan buruşuklukları ve kusurları vurgulamaktadır; her iz bir hikaye anlatmaktadır. Arka plan, narin toprak tonlarında boyanmış olup, derin yeşil ve kahverengi terliklerle güzel bir şekilde tezat oluşturarak, eseri sabit tutmakta ancak terliklerin dikkat çekmesine olanak tanımaktadır.

Kompozisyon, gözleri önceken terliklere yönlendirmekte ve biraz merkezden kaymış bir perspektifle yakın bir tanışıklık hissi vermektedir. Van Gogh'un renk kullanımı özellikle çarpıcıdır; solmuş yeşil, sarı ve kahverengi paleti kırsal yaşamı kapsar. Bu tablo, nostalji ve sıcaklık hisleri ile yankılanmakta, benzer ayakkabıları giymiş sıradan insanların hayatlarıyla bir bağlantı uyandırmaktadır. Van Gogh'un eserleri bağlamında, bu parça onun gündelik olan şeylere olan sevgisini yansıtarak, en basit nesnelerde bulunan güzelliği kutlayarak, günlük yaşam deneyimlerine olan duyarlılığını ortaya koymaktadır.