Sahne, yumuşak güneş ışığıyla yıkanmış, sakin bir kilise avlusunda açılıyor. Zamanın bir kanıtı olan mimari, yemyeşil yeşilliklerle çerçevelenmiştir; canlı, sarı-yeşil yapraklı ağaçlar, yemyeşil çimenliğe benekli gölgeler düşürüyor. Sanatçının fırça darbeleri, görünür ancak ince, taş ve yaprak üzerindeki ışık oyununu yakalayarak derinlik ve doku hissi yaratır.

Kompozisyon, cephesi sonbahar sıcaklığı katan sarmaşıklarla kısmen örtülmüş olan merkezi binaya doğru gözü çeker. Renk paletine, gökyüzünün soğuk mavileri ve beyazlarıyla vurgulanan doğanın sıcak tonları hakimdir. Huzur ve dinginlik hissi, zaman içinde yakalanmış bir anı uyandırır.

Eserin çekiciliği, izleyiciyi sakin bir yere, tefekküre açık bir alana taşıma yeteneğinde yatmaktadır. Doğanın sadeliğinde ve mimari sanatın kalıcı varlığında bulunan güzelliğin bir hatırlatıcısıdır.