Eser, Rouen Katedrali'nin akışkan özünü, sabah ışığının nazik kollarında sarılırken yakalıyor. Katedralin cephesi, rüya gibi bir kalitede tasvir ediliyor; renkler, izleyiciyi bu sakin anın içine çekmek için davet eden yumuşak bir bulanıklıkta birleşiyor. Altın, yumuşak sarılar ve muted yeşiller, ilk ışık saatinin yansıyan parlak atmosferini oluşturarak, mükemmel bir şekilde harmanlanıyor. Genellikle keskin ve karmaşık olan gotik mimari detayları burada yumuşatılıyor, sert bir gerçeklik yerine bir huzur hissi uyandırıyor.

Monet'in tekniğini daha derinlemesine keşfettikçe, fırça darbeleri tuvalde dans ediyormuş gibi görünüyor. Serbest ve spontan şekilde, kalenin sabit yapısıyla etkileşim halindeki ışığın geçici doğasını yakalıyorlar. Bu yaklaşım, izlenimcilik hareketinin sembolüdür ve algının geçici doğasını vurgular. Kompozisyon, katedral ile sabitlenmiş olsa da, gözün görüntüde dolaşarak ışık ve rengin nasıl tanıdık formları doğaüstü bir hale dönüştürdüğünü keşfetmesini davet eder. Bu parçanın duygusal etkisi, hem kutsal alanın hem de geçici anın güzelliği üzerine düşünmeye çağırarak nostalji ve düşünceleri uyandırma yeteneğinde yatmaktadır.