Το έργο καταγράφει την αιθέρα ουσία του Καθεδρικού Ναού του Ρουέν, περιτριγυρισμένο από το απαλό φως της αυγής. Η πρόσοψη του καθεδρικού ναού απεικονίζεται με όνειρη ποιότητα; τα χρώματα συγχωνεύονται στην απαλή θολούρα, προσκαλώντας τον θεατή να βυθιστεί σε αυτή τη γαλήνια στιγμή. Οι αποχρώσεις χρυσού, οι απαλές κίτρινοι και οι ήρεμοι πράσινοι συγχωνεύονται με αψεγάδιαστο τρόπο, δημιουργώντας μια φωτεινή ατμόσφαιρα που αντανακλά την πρώιμη ώρα της ημέρας. Οι λεπτομέρειες της γοτθικής αρχιτεκτονικής, που συνήθως είναι αιχμηρές και περίπλοκες, εδώ απαλύνονται, προκαλώντας μια αίσθηση ηρεμίας αντί για σκληρή πραγματικότητα.

Εξερευνώντας βαθύτερα την τεχνική του Μονέ, οι πινελιές φαίνεται να χορεύουν στον καμβά. Είναι χαλαρές και αυθόρμητες, αποτυπώνοντας τη φευγαλέα ποιότητα του φωτός καθώς αλληλεπιδρά με την στιβαρή δομή του καθεδρικού ναού. Αυτή η προσέγγιση είναι εμβληματική της ιμπρεσιονιστικής κίνησης, τονίζοντας τη φευγαλέα φύση της αντίληψης. Η σύνθεση, αν και είναι προσκολλημένη στον καθεδρικό ναό, ενθαρρύνει το μάτι να περιπλανηθεί σε όλη την εικόνα, αναζητώντας πώς το φως και το χρώμα μεταμορφώνουν τις οικείες μορφές σε κάτι υπερφυσικό. Η συναισθηματική επίδραση αυτού του κομματιού έγκειται στην ικανότητά του να προκαλεί νοσταλγία και σκέψη, προσκαλώντας τους θεατές να σταματήσουν και να σκεφτούν την ομορφιά τόσο του ιερού χώρου όσο και της φευγαλέας στιγμής.