Scena rozgrywa się na spokojnym dziedzińcu kościelnym, skąpanym w miękkim świetle słonecznym. Architektura, świadectwo czasu, jest otoczona bujną zielenią; drzewa z żywymi, żółto-zielonymi liśćmi rzucają cętkowane cienie na zielony trawnik. Pociągnięcia pędzla artysty, widoczne, ale subtelne, tworzą poczucie głębi i tekstury, uchwytując grę światła na kamieniu i liściach.

Kompozycja przyciąga wzrok do centralnego budynku, którego fasada jest częściowo zasłonięta przez pnący bluszcz, który dodaje odrobinę jesiennego ciepła. Paleta barw zdominowana jest przez ciepłe odcienie natury, zaakcentowane chłodnymi błękitami i bielami nieba. Wywołuje poczucie pokoju i spokoju, chwilę uchwyconą w czasie.

Urok dzieła tkwi w jego zdolności do przenoszenia widza w spokojne miejsce, przestrzeń do kontemplacji. Jest to przypomnienie o pięknie, które można znaleźć w prostocie natury i trwałej obecności sztuki architektonicznej.