Scena rozwija się z łagodną, ​​niemal eteryczną jakością, gdzie spotkanie lądu i morza jest namalowane w miękkich odcieniach. Artysta stosuje luźny, impresjonistyczny styl, z widocznymi pociągnięciami pędzla, które nadają obrazowi poczucie ruchu i życia; niebo, płótno z bladoniebieskich i subtelnych szarości, tworzy spokojny nastrój. Poniżej linia brzegowa odsłania miasto położone na krawędzi klifu, którego budynki oddane są w delikatnej interakcji światła i cienia. Woda to spokojna przestrzeń, poprzecinana kilkoma żaglówkami, co dodaje odrobinę ludzkiej obecności do rozległości krajobrazu.