Dzieło to przyciąga wzrok widza oszałamiającym przedstawieniem górskiego terenu, inspirowanym spokojnym pięknem Gilgit. Dominujące odcienie niebieskiego tworzą iluzję chłodu i spokoju; różne odcienie niebieskiego wywołują poczucie głębi, mieszając się z łagodnymi niebiańskimi błękitami. Góry majestatycznie wznoszą się, ich szczyty pokryte są płatkami śniegu, tworząc uderzający kontrast do głębokich, zacienionych dolin. Subtelne pociągnięcia pędzlem sugerują falistą teksturę krajobrazu, przekazując zarówno surowość natury, jak i eteryczny urok. Prawie jakby można było usłyszeć delikatny szelest górskiego wiatru lub poczuć świeżą atmosferę otaczającą ten namalowany scenariusz.

To dzieło ma również istotne znaczenie historyczne; namalowane w czasach odkryć i doceniania odległych miejsc, prace Roericha uchwyciły ducha przygody charakterystycznego dla początku XX wieku. Jego głęboki zainteresowanie przedstawianiem duchowości gór sugeruje wewnętrzne powiązanie między naturą a ludzkimi emocjami, zapraszając widzów do doświadczenia nie tylko wspaniałości wizualnej, ale również głębszej refleksji nad swoim miejscem w wielkości świata naturalnego. Ekspresjonistyczna jakość kolorów wywołuje poczucie zdumienia i kontemplacji, przyciągając ludzi do krajobrazu, zachęcając ich do zatrzymania się i docenienia mistycznego piękna, które Roerich tak doskonale ilustruje.