Sahne, büyüleyici bir pastoral huzur duygusuyla ortaya çıkıyor. Zamandan yıpranmış bir taş duvar, bir çiçek coşkusuna çekici bir sınır görevi görüyor. Pembe ve beyaz tonlarındaki güller, duvarın üzerinden şelale gibi akıyor, yükselen yüksük otları ve diğer kır çiçeklerinin narin sivri uçları ile karışıyor. Yumuşak ışıkla yıkanan genç bir kadın, ellerindeki çiçeklere bakıyor. Çiftçilik şapkası takan arkadaşı, bahçenin bolluğunu denetliyor gibi görünen uzun bir ahşap alete yaslanıyor.

Kompozisyon dengeli görünüyor, figürler canlı yaprakların arasına stratejik olarak yerleştirilmiş. Sanatçı, derinlik ve atmosfer duygusu yaratmak için ışık ve gölge oyununu yakalamak için bir fırça kullanıyor. Çiçeklerin sıcak tonları, yaprakların soğuk yeşilleriyle güzel bir tezat oluşturuyor ve arka plandaki gökyüzü nazik bir dokunuş katıyor. Genel etki, nostalji duygusu ve doğanın basit zevklerini uyandıran türden bir huzurdur.