สายตาถูกดึงดูดไปที่ส่วนหน้าสีขาวที่โดดเด่นของวิหารโบราณ ซึ่งตั้งตระหง่านอย่างภาคภูมิใจเมื่อเทียบกับโทนสีหม่นของภูมิทัศน์ทะเลทราย เป็นโครงสร้างของเส้นที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความทะเยอทะยานของมนุษย์ที่ยั่งยืน ศิลปินใช้แสงและเงาอย่างชำนาญเพื่อให้วิหารรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่และความเป็นนิรันดร์ ท้องฟ้าเป็นการซักล้างของสีเทาอ่อน ซึ่งเป็นฉากหลังที่น่าทึ่ง แต่ไม่เคยบดบังหัวเรื่องหลัก ฉากดังกล่าวให้ความรู้สึกถึงความกว้างใหญ่และการแยกตัว ทำให้ผู้ชมได้พิจารณาถึงภาระของประวัติศาสตร์และการล่วงเลยของเวลา