Het oog wordt onmiddellijk aangetrokken door de strakke witte gevel van de oude tempel, die trots afsteekt tegen de gedempte tonen van het woestijnlandschap. Het is een structuur van eenvoudige, maar krachtige lijnen, een getuigenis van menselijke ambitie die blijft bestaan. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze licht en schaduw om de tempel een gevoel van monumentaliteit en eeuwigheid te geven. De lucht is een wassing van zachte grijstinten, die een dramatische achtergrond bieden, maar nooit het hoofdonderwerp overschaduwen. De scène roept een gevoel van uitgestrektheid en isolatie op, waardoor de kijker de last van de geschiedenis en het verstrijken van de tijd kan beschouwen.