Het zonovergoten landschap omhult je onmiddellijk, een gevoel van warmte straalt van het doek; de weg, een diep roodbruin, lokt de toeschouwer dieper de scène in. Een paard, vredig grazend, is het focuspunt; zijn vorm, verzacht door het licht, lijkt bijna etherisch tegen de levendige vegetatie. De penseelvoering van de kunstenaar creëert een gevoel van beweging en textuur, de penseelstreken suggereren het geritsel van bladeren en de zachte bries. Je kunt bijna de vochtigheid in de lucht voelen en de geur van vochtige aarde ruiken. De compositie is eenvoudig, maar krachtig; de weg leidt de blik naar een verre groep gebouwen, wat wijst op een leven buiten de directe omgeving.