Het kunstwerk vangt de majesteit van een bergketen, weergegeven met een delicate aanraking van aquarel. De toppen, sommige bedekt met sneeuw, rijzen dramatisch op tegen een bleke, mistige lucht; een serene sfeer doordringt de scène. De techniek van de kunstenaar lijkt de voorkeur te geven aan zachte kleurwashes, waardoor de vormen van de bergen geleidelijk uit het papier tevoorschijn komen. De compositie is evenwichtig, waarbij het oog van nature wordt getrokken van de voorgrond, waar een paar bomen de aanwezigheid van leven suggereren, naar de verre, imposante toppen. Het roept een gevoel van ontzag en rust op en nodigt de kijker uit om de blijvende kracht van de natuur te overdenken.