De scène ontvouwt zich met een rustige, bijna etherische schoonheid. De kustlijn, weergegeven in een mozaïek van kleine, afzonderlijke puntjes, glinstert met een licht dat de glans van de zon lijkt te absorberen en te reflecteren. Een steile, ruige klif, gestructureerd met oker- en licht aardetinten, stort zich in de rustige zee. Het water zelf, een zee van talloze minuscule blauwe, groene en violette vlekken, strekt zich uit naar de horizon, waar het een zachte, nevelige lucht ontmoet. De compositie leidt het oog op een reis, van de voorgrond van het zandstrand naar de kliffen, de zee en de lucht, waardoor een gevoel van diepte en ruimte ontstaat. Ik voel bijna de zoute bries en hoor het zachte klotsen van de golven tegen de kust, een getuigenis van het vermogen van de kunstenaar om een gevoel van plaats en rust op te roepen. De techniek, bekend als pointillisme, wordt hier meesterlijk toegepast.