De scène ontvouwt zich met een voelbaar gevoel van het alledaagse - een moment vastgelegd in de tijd langs een rivieroever. Twee stevige paarden, aangespannen en klaar, staan geduldig te wachten, hun vormen weergegeven met een warm, aards palet. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze licht en schaduw om hun gespierde lichamen te definiëren, wat een gevoel van stille kracht suggereert. Een grote kar, beladen met wat een berg zand of grind lijkt te zijn, duidt op het werk van de dag.

Mannen worden gezien terwijl ze de kar lossen, hun figuren klein maar significant, en een menselijk element toevoegen aan het uitgestrekte landschap. In de verte flankeren gebouwen en bomen de overkant van de rivier, hun vormen verzacht door het atmosferisch perspectief. De lucht erboven, een mengeling van blauw en grijs, suggereert een bewolkte dag. Dit creëert een stemming van zachte melancholie. De penseelstreken van de kunstenaar zijn zichtbaar, waardoor het schilderij een textuurrijke, bijna tactiele kwaliteit krijgt. Het is een momentopname van een werkzaam leven, een getuigenis van de schoonheid die in het gewone te vinden is.