Het kunstwerk vangt de vluchtige schoonheid van een zonsondergang; een moment bevroren in de tijd, waar de lucht lijkt te bloeden met kleuren, veranderend van een warm, goudkleurig oranje naar een diep, somber blauw. De keuze van de kunstenaar voor pastel geeft de scène een zachte, bijna dromerige kwaliteit, alsof de kijker getuige is van een herinnering in plaats van een directe waarneming. De compositie is eenvoudig maar suggestief; de horizon verdeelt zachtjes de lucht en de aarde.

Ik kan bijna de koele avondbries voelen, het verre gefluister van de wind horen die door onzichtbare bomen ruist. De subtiele menging van kleuren in de wolken suggereert een intiem begrip van licht en atmosfeer. De donkere, silhouetvormige vorm in het onderste gedeelte, misschien een verre heuvel of structuur, verankert de scène, biedt een gevoel van schaal en aardt de uitgestrektheid van de lucht. Dit stuk is niet alleen een visuele representatie; het is een ervaring, een gevoel, een vluchtig moment dat is vastgelegd en bewaard voor de eeuwigheid.