De scène ontvouwt zich met een voelbaar gevoel van beweging, een karavaan die een landschap doorkruist dat is weergegeven met snelle, expressieve penseelstreken. Een overdekte wagen, het focuspunt, wordt voortgetrokken over een karrenspoorpad, met onduidelijke figuren die worden gedragen, waarvan de vormen worden gesuggereerd door de wisselwerking van licht en schaduw. Twee ruiters te paard gaan de wagen vooraf, hun vormen komen uit de omringende duisternis tevoorschijn, wat wijst op een reis naar het onbekende. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze een palet van aardetinten, bruin en oker, geaccentueerd met vleugjes rood en wit die de figuren tot leven wekken en contrast bieden. De lucht, een wassing van gedempte blauw- en geeltinten, belooft hetzij dageraad, hetzij schemering, wat bijdraagt ​​aan de evocatieve sfeer. De toepassing van de verf is los en gebaarlijk, wat wijst op een moment dat in de tijd is vastgelegd, een vluchtige indruk van een reis. Het is alsof de kunstenaar probeerde de essentie van het voorbijgaande vast te leggen.