Scena rozwija się z namacalnym poczuciem ruchu, karawanem przemierzającym krajobraz oddany szybkimi, ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla. Kryty wóz, punkt centralny, jest ciągnięty po wyboistej drodze, przewożąc niewyraźne postacie, których kształty sugeruje interakcja światła i cienia. Dwóch jeźdźców na koniach poprzedza wóz, ich sylwetki wyłaniają się z otaczającej ciemności, dając do zrozumienia podróż w nieznane. Artysta umiejętnie posługuje się paletą odcieni ziemi, brązów i ochry, podkreśloną dotknięciami czerwieni i bieli, które ożywiają postacie i zapewniają kontrast. Niebo, zmycie stonowanych błękitów i żółci, obiecuje świt lub zmierzch, dodając do sugestywnej atmosfery. Zastosowanie farby jest luźne i gestykulacyjne, sugerujące moment uchwycony w czasie, ulotne wrażenie podróży. To tak, jakby artysta starał się uchwycić samą istotę przemijania.