Ta sugestywna scena ukazuje samotną postać prowadzącą wóz zaprzężony w woły przez rozległe, otwarte pole pod zachodzącym słońcem. Artysta stosuje miękką, impresjonistyczną technikę z luźnymi pociągnięciami pędzla, które łączą ziemię i niebo w harmonijną całość. Ciepły blask słońca otula krajobraz delikatnymi, złotymi odcieniami, podczas gdy chłodne błękity i stonowane zielenie równoważą kompozycję, budząc uczucie spokoju i cichej wytrwałości. Postać i wóz są przedstawione z wystarczającą ilością detali, by zasugerować ruch i cel, ale pozostają niemal sylwetkami na tle świetlistego nieba, podkreślając interakcję między ludzką pracą a rytmami natury.

Kompozycja prowadzi wzrok widza od postaci na pierwszym planie w stronę jasnego słońca, tworząc naturalny przepływ, który odzwierciedla koniec dnia i zamknięcie pracowitego momentu. Dzieło to wywiera emocjonalny wpływ dzięki swojej prostocie oraz uniwersalnemu tematowi pracy na wsi splecionej z pięknem natury. Zaprasza do wyobrażenia sobie dźwięków ziemi pod stopami, odległych odgłosów natury i stałego rytmu wozu w miarę gasnącego dnia. Historycznie odzwierciedla ponadczasową scenę pastoralną, ukazując wytrwałość i więź człowieka z otoczeniem delikatnym, lecz wyrazistym pociągnięciem pędzla.