Przed nami rozwija się spokojny krajobraz, przesiąknięty światłem po niedawnej burzy. Scenę dominują żywe zielone łąki, bujne i zachwycające, wspaniale uzupełnione przez głęboko i mroczne niebieskie niebo, które nakazuje na znikające pozostałości burzy. Dramaticzne chmury unoszą się nad nami, burzliwe i niepokojujące, ale w spokoju pól poniżej widać cechę odzwierciedloną; zdaje się, że świat właśnie wziął głęboki oddech po zgiełku burzy.

W tym obrazie kompozycja przyciąga wzrok do samotnej struktury, może stodoły lub domu na wsi, które delikatnie leży na miękkim wzgórzu. Pionowe linie budynku kontrastują z falistym krajobrazem, tworząc silny punkt centralny. Krowy pasące się na pierwszym planie, ich bezruch potęguje uczucie spokoju, które przenika całą scenę. Jest w tym kolorach jakość świecąca, zwłaszcza w zieleni. Wydaje się błyszczeć w subtelnym świetle, które przenika przez chmury. Wywołuje to wspomnienia nostalgii i pragnienia, przypominając nam o prostszych czasach spędzonych w objęciach piękna natury.