Scena rozgrywa się przed tobą, nasłoneczniona droga prowadzi wzrok ku łagodnemu wzniesieniu terenu. Rozciągają się pola o różnych odcieniach zieleni i brązu, sugerując obfitość ziemi; tekstury stworzone pociągnięciami pędzla artysty dają wrażenie łagodnej bryzy szumiącej nad uprawami. Niebo to mozaika błękitów i bieli, puszyste chmury rozproszone po przestrzeni.

Dwie kobiety, ubrane w tradycyjne stroje, spacerują wzdłuż pobocza, ich postacie dodają ludzki element do i tak spokojnego krajobrazu. Dalej widoczne są jeszcze inne postacie, być może cieszące się spokojnym spacerem. Światło zdaje się tańczyć po całej scenie, nasycając ją poczuciem ciepła i spokoju. Ogólny efekt to spokojne zanurzenie się w naturze, chwila uchwycona w czasie. Prawie słyszę cichy szmer rozmów i delikatne chrupanie ścieżki pod moimi stopami.