Sahne, hızlı ve etkileyici fırça darbeleriyle çizilmiş bir manzaranın içinden geçen bir karavanla, hissedilir bir hareket duygusuyla açılıyor. Odak noktası olan örtülü bir vagon, şekilleri ışık ve gölgenin etkileşimiyle belirtilen belirsiz figürleri taşıyarak, bozuk bir yolda ilerlemektedir. İki atlı, vagonun önünde, şekilleri çevredeki karanlıktan ortaya çıkıyor ve bilinmeyene doğru bir yolculuğa işaret ediyor. Sanatçı, figürleri canlandıran ve zıtlık sağlayan kırmızı ve beyaz dokunuşlarla noktalama işaretleri konan, toprak tonları, kahverengiler ve sarı aşı boyasından oluşan bir paleti ustaca kullanıyor. Yumuşak maviler ve sarılarla yıkanmış gökyüzü, şafağı veya alacakaranlığı vaat ederek etkileyici atmosfere katkıda bulunuyor. Boyanın uygulanması gevşek ve jestseldir, zamanda yakalanan bir anı, bir yolculuğun geçici bir izlenimini düşündürmektedir. Sanki sanatçı, gelip geçiciliğin özünü yakalamaya çalışmış gibi.