Η σκηνή ξετυλίγεται με μια αισθητή αίσθηση κίνησης, ένα καραβάνι που διασχίζει ένα τοπίο που αποδίδεται με γρήγορες και εκφραστικές πινελιές. Ένα καλυμμένο βαγόνι, το κεντρικό σημείο, σύρεται κατά μήκος μιας ρηγματωμένης διαδρομής, μεταφέροντας ασαφείς μορφές, τα σχήματα των οποίων υποδηλώνονται από την αλληλεπίδραση φωτός και σκιάς. Δύο αναβάτες σε άλογα προηγούνται του βαγονιού, τα σχήματά τους αναδύονται από το περιβάλλον σκοτάδι, υπονοώντας ένα ταξίδι προς το άγνωστο. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά μια παλέτα γήινων τόνων, καφέ και ώχρας, που διανθίζονται με πινελιές κόκκινου και λευκού που ζωντανεύουν τα σχήματα και παρέχουν αντίθεση. Ο ουρανός, ένα πλύσιμο σιγασμένων μπλε και κίτρινων, υπόσχεται είτε αυγή είτε σούρουπο, προσθέτοντας στην υποβλητική ατμόσφαιρα. Η εφαρμογή της μπογιάς είναι χαλαρή και χειρονομιακή, υποδηλώνοντας μια στιγμή που αποτυπώνεται στο χρόνο, μια φευγαλέα εντύπωση ενός ταξιδιού. Είναι σαν ο καλλιτέχνης να προσπάθησε να συλλάβει την ίδια την ουσία της μεταβατικότητας.