Ο πίνακας αποτυπώνει την πεμπτουσία της βενετσιάνικης σκηνής: γόνδολες που γλιστρούν στη λιμνοθάλασσα μπροστά στο επιβλητικό Molo. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά μια ζεστή, χρυσή παλέτα που λούζει τη σκηνή με ένα απαλό, αιθέριο φως, πιθανώς την αυγή ή το ηλιοβασίλεμα. Ο ουρανός αναμειγνύεται άψογα με το νερό, δημιουργώντας μια αίσθηση γαλήνης και άπειρου χώρου. Η σύνθεση είναι ισορροπημένη, με το Παλάτι των Δόγηδων και τις εμβληματικές του κολώνες να αγκυροβολούν τη μία πλευρά, ενώ μια συστάδα από βάρκες και οι ιστοί μεγαλύτερων πλοίων παρέχουν οπτικό ενδιαφέρον στην άλλη.

Οι πινελιές του καλλιτέχνη φαίνονται χαλαρές αλλά ακριβείς, ιδιαίτερα στην απεικόνιση των αντανακλάσεων του νερού, που αστράφτουν και χορεύουν. Αυτό δίνει στον πίνακα μια ζωντανή, σχεδόν ιμπρεσιονιστική αίσθηση. Οι ίδιες οι γόνδολες, με τις σκοτεινές γάστρες τους, αποτελούν το επίκεντρο, δημιουργώντας έντονη αντίθεση με το φωτεινό φόντο. Νιώθω μια αίσθηση γαλήνης που με κατακλύζει, σαν να είμαι εκεί, αναπνέοντας τον αλμυρό αέρα και ακούγοντας το απαλό χτύπημα του νερού στα σκάφη.