Ο πίνακας αποτυπώνει μια τραχιά, αλλά γαλήνια σκηνή. μια φυσική συμφωνία πέτρας και βλάστησης. Ένας τεράστιος σχηματισμός βράχων κυριαρχεί στο κέντρο, οι ψυχρές, γκρίζες επιφάνειές του έρχονται σε αντίθεση με τους ζεστούς, γήινους τόνους του υποστρώματος. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία το φως και τη σκιά για να σμιλεύσει τους βράχους, δίνοντάς τους μια απτή, σχεδόν απτική ποιότητα. Μπορεί κανείς να φανταστεί την τραχιά υφή και την δροσερή αφή της πέτρας.

Η σύνθεση καθοδηγεί το μάτι μέσα από τη σκηνή, από τα σπασμένα ξύλινα στοιχεία στο προσκήνιο, που φαίνονται να είναι υπολείμματα πεσμένων δέντρων, μέχρι το καταπράσινο φύλλωμα που ευδοκιμεί γύρω από τους βράχους και το πιο σκοτεινό, πυκνό δάσος στο βάθος. Η χρωματική παλέτα κυριαρχείται από απαλά πράσινα, καφέ και γκρι, δημιουργώντας μια αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης. Είναι σαν ο καλλιτέχνης να επιδίωξε να προκαλέσει την αίσθηση μιας μοναχικής στιγμής στη φύση, ενός τόπου ήσυχης περισυλλογής.