Obraz uchwyca surową, a zarazem spokojną scenę; naturalną symfonię kamienia i roślinności. Ogromna formacja skalna dominuje środek, a jej chłodne, szare powierzchnie kontrastują z ciepłymi, ziemistymi tonami podszycia. Artysta mistrzowsko wykorzystuje światło i cień do rzeźbienia skał, nadając im namacalną, niemal dotykową jakość. Można sobie wyobrazić szorstką fakturę i chłodny dotyk kamienia.

Kompozycja prowadzi wzrok przez scenę, od uszkodzonych elementów drewnianych na pierwszym planie, które wydają się być pozostałościami po powalonych drzewach, po bujne liście, które rozkwitają wokół skał i ciemniejszy, gęstszy las w tle. Paleta barw zdominowana jest przez stonowane zielenie, brązy i szarości, tworząc poczucie spokoju i ciszy. Jakby artysta chciał przywołać uczucie samotnej chwili w naturze, miejsca cichej kontemplacji.